Chagrijnig zijn kost veel meer energie

Dat heb ik weer. Alles waar ik hard aan werk stort in elkaar. Dat heb ik weer. Alles waar ik in geloofde blijkt niet waar. Dat heb ik weer. Alles moeilijk, vrienden lopen me voorbij. Iedereen van wie ik hou doet leuke dingen zonder mij. Maar bij elke ramp en tussen mijn ellende door klinkt in een hoekje van mijn hoofd altijd een gospelkoor. Want m’n hart gaat sneller kloppen van een gospellied. Het lost mijn woede op en overstemt verdriet. Al zou ik het willen stoppen, het lukt me niet. Chagrijnig zijn kost veel meer energie. Het helpt niet als je treurig naar je schoenen kijkt. Wie heeft met nukkig zijn gelukkig zijn bereikt? Het helpt niet. Hoe vermoeiend optimisme soms ook lijkt. Chagrijnig zijn kost veel meer energie. Het lucht best op voor even, vloeken, slaan of schelden. Maar zingen is de trap naar euforie. Niets krijgt mij eronder als mijn zon weer ondergaat. Kom maar regen, bliksem, donder, stijve mensen, grijze straat. Zolang ik zing zie ik het wonder in elk ding dat er bestaat. Chagrijnig zijn kost veel meer energie. En het wonder is een lied.