Hoe worden wandtapijten gemaakt?

O wauw. Zo. Een tapijtje kan je dit natuurlijk niet noemen. Moet je eens kijken! De hele kamer is eigenlijk een groot wandtapijt. En zo groot dat het alle muren van de kamers bedekt. Dit wandtapijt is zo'n 350 jaar geleden, rond het jaar 1670 gemaakt voor kasteelheer en dame van Slot Zuylen door een toen heel bekende wever, Maximiliaan van der Gucht. Hij maakte dit natuurlijk niet in zijn eentje. Tientallen wevers gingen achter een groot weefgetouw met het ontwerp van het tapijt aan de slag. Weven is een oude techniek om textiel te maken. Het woord textiel komt van 'texere'. En dat betekent 'weven'. Dit zijn weefgetouwen van rond 1850. Die waren voor het maken van linnen stoffen. Net even een andere techniek dan wandtapijten. Maar het geeft wel een goed idee van wat er nodig was om textiel te maken. Hoe gaat het weven in zijn werk? Je hebt hier verticale draden. Dat zijn de kettingdraden. En dan heb je hier andere draden. En die ga je horizontaal tussen de verticale draden heen rijgen. En dan heb je hier een soort kam waardoor de draden zo strak tegen elkaar aan komen te liggen. En je blijft net zo lang doorgaan totdat het helemaal bedekt is met draden. En dit zijn natuurlijk kleine weefgetouwen. Die van wandtapijten zijn net iets anders en vele malen groter. Die stonden in grote ateliers en kwamen tot aan het plafond. Moet je nagaan hoeveel draad je hier doorheen moest rijgen voordat het helemaal met wollen garen gevuld was. Het duurde dan ook wel even voordat een wandtapijt klaar was. Vijf jaar weven met 30 personen tegelijk was heel gewoon. Waarschijnlijk gebruikten ze voor dit wandtapijt zo'n 70 verschillende kleuren wol. Zo schilderden ze dus allerlei figuurtjes met gekleurde wol. Het lijkt wel een droomwereld met talloze dieren. Er was nog geen elektrische verlichting dus je kan je voorstellen dat bij het flikkerende kaarslicht de dieren bijna tot leven kwamen.