Wat doe je?

Een meisje in mijn klas wordt gepest, uitgescholden, aan de kant gezet, in stilte en hardop. Ik weet het best, da’s niet oke. Ik doe er niet aan mee, maar kom ook niet voor haar op. Die houding doet mijn vader veel verdriet. Hij noemt dat laf. Hij snapt het niet. Ze pakten mij toen ik het eens voor haar had opgenomen. Sindsdien denk ik: laat gaan, niet mee bemoeien. Overleven is onopgemerkt de dag doorkomen. Dus wat doe je dan? Wat doe je dan? Wat doe jij? Een meisje in de klas wordt gepest. Ik lig er ‘s nachts van wakker dat ik dat gebeuren laat. De daders aanspreken lijkt stoer, maar ik heb ook een kleine broer die naar dezelfde school toe gaat. Straks reageert zo'n pestkop zich als straf van mij nog op mijn broertje af. Elke dag het goede doen. Een held te zijn voor even, kan de rust op school voorgoed verknoeien. Grijp ik in, lig ik eruit en heb ik zelf geen leven. Dus wat doe je dan? Wat doe je dan? Wat doe jij? Laatst ging het bij geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog. Over hoe we nog een tijd op Texel keihard door gevochten is terwijl de rest van Nederland al was bevrijd. Krijgsgevangen vochten onder dwang Georgische soldaten met het Duitse leger mee. De jongens waren radeloos en bang. Moesten ze voor de vijand sterven? Een van hen zei: nee. Hun opstand bracht toen heel veel mensen daar de Duitse wraak in groot gevaar. Laat niemand je vertellen dat je altijd wel kan kiezen tussen held of laf, het verkeerde of het goede. Als de keus is iemand aan zijn lot overlaten of je leven zelf verliezen. Wat doe je? Wat doe je dan? Wat doe je dan? Wat doe je?