Clipphanger

Mevrouw X wordt geschept door een auto.. Ai. Ze wordt plankgas naar het ziekenhuis gebracht, maar het is toch te laat. Op de intensive care blijkt dat ze hersendood is. De familie krijgt van de arts het slechte nieuws te horen. Hij vertelt ook dat mevrouw X donor wilde zijn. ’t Is even slikken voor de familie, maar de wil om donor te zijn is net zo definitief als de dood zelf. Intussen wordt op de computer de wachtlijst afgespeurd. Degene die het best matcht met mevrouw X krijgt een hoopgevend telefoontje: hup, hup, op naar het ziekenhuis. Wel uitkijken met oversteken. De organen van mevrouw X worden verwijderd door een speciale chirurg. En er is keus genoeg! Nieren, dunne darm, hart, lever, zelfs de (kuch kuch) rokerslongen van mevrouw X. Tja, beter iets dan niets. Maar ho, ho: niet de huid en die mooie blauwe ogen van d'r, want dat staat zwart op (oog)wit. Terwijl de ontvangers hun nieuwe organen ingeplant krijgen, wordt mevrouw X helemaal opgelapt en met haar familie herenigd. Ze zal nog lang voortleven in haar medemensen, en in de harten van hun geliefden. Wat een heldin!