Clipphanger

Het Nederlands is een springlevende taal. Dat betekent dat er voortdurend woorden verschijnen en ook verdwijnen. Zo heb je tegenwoordig wel een ‘smartwatch’, maar weet je vast niet wat je ‘hartvinger’ is… (psst: ‘t is gewoon je ringvinger). Een nieuw Nederlands woord kan je zelf bedenken, of (lekker makkelijk) lenen uit een andere taal. Dat noemen we dan ook een leenwoord. Zo komen we aan die kroepoek op het trottoir naast de autobaan. En het heet dan wel een ‘leenwoord’, maar we hoeven het niet terug te geven. Wereldwijd is het Engels nu een veel gebruikte taal, en daaruit lenen wij dan ook ‘bij ver’ het meest. Zit je lekker op je laptop te downloaden tijdens een brainstorm, dan krijg je misschien wel feedback. Want dit zijn allemaal ‘anglicismen’, en daar is niet iedereen ‘oké mee’. ‘Wil je wat drinken?’ ‘Nah, ik ben goed.’‘Ja, prima, maar wil je wat drinken?’ Cringe!! Sommige mensen vinden al die Engelse leenwoorden maar bullsh…eh: stierenkak. Zij noemen een smartwatch, liever een ‘slim horloge’. Tegen die mensen kan je zeggen: ‘get a life’, het Nederlands is jump alive! (Eh ja, springlevend)