Clipphanger

Lang geleden lopen er allerlei soorten dinosauriërs op aarde. Totdat er 65 miljoen jaar geleden opeens een enorme meteoriet inslaat bij de kust van Mexico. It’s tsunami time! Dag dag, dino’s. De inslag is zo hevig, dat de meteoriet en het getroffen gesteente verdampen. Die damp condenseert tot een regen van gloeiend hete glasdeeltjes. Hele bossen staan in lichterlaaie en weer leggen veel dino’s het loodje. De zwavel uit het gesteente wordt de atmosfeer ingeblazen en vormt een nevel van zwavelzuur en stofdeeltjes. Door deze stofdeken gaat op aarde het licht uit, en het wordt tientallen jaren extreem koud: veel planten kunnen niet leven zonder zonlicht, en ook het plankton sterft uit, waardoor de basis onder de voedselketen weg is. Een hongerwinter voor de dino’s. Na de zwavelnevel, wordt het door de broeikasgassen juist weer extreem warm, wel duizenden jaren lang, en da’s slecht nieuws voor de dino-eieren. De inslag van de meteoriet Chuxculub is dus op meerdere manieren fataal voor de dino’s. Alle dino’s? Nee, de vogelachtige dinosauriërs, die hebben het met een beetje mazzel overleefd, en zijn doorgeëvolueerd tot onze huidige vogels. Denk daar maar ‘s aan, als je een kip ziet.